De Spaanse cultuurwereld is in rouw. Víctor Coyote, een van de meest veelzijdige kunstenaars in de onafhankelijke scene , is donderdag 13 augustus op 68-jarige leeftijd overleden. De muzikant, cartoonist, illustrator en schrijver bevond zich in de provincie Segovia, waar hij de dag ervoor de zonsverduistering had willen zien. Volgens bronnen bij de hulpdiensten werd hij halfbewusteloos aangetroffen naast zijn fiets in het plaatsje Marugán, aan de Avenida Siete Fuentes. Ondanks de snelle inzet van een Sacyl-helikopter en de Guardia Civil kon zijn leven niet meer worden gered.
Víctor Aparicio Abundancia, de echte naam van de kunstenaar, werd geboren in 1958 in Tui (Pontevedra) en wijdde meer dan vier decennia aan het verkennen van de grenzen tussen muziek, strips, film en beeldende kunst. Zijn overlijden heeft een diepe schok teweeggebracht in de culturele sector , die hem herinnert als een pionier in de fusie van rock met Latijns-Amerikaanse ritmes en als een rusteloze geest die nooit is gestopt met creëren.
Een leven gewijd aan de kunst
Víctor Coyote verhuisde eind jaren zeventig naar Madrid om beeldende kunst te studeren, hoewel hij daarvoor al aan een studie psychologie was begonnen. In de hoofdstad combineerde hij zijn studie met schilderen en grafisch ontwerp en exposeerde hij in galerieën zoals de gerenommeerde Buades. Zijn werk als illustrator en striptekenaar leidde tot samenwerkingen met tijdschriften als Madriz, waar hij een onuitwisbare indruk achterliet. Later breidde zijn grafische werk zich uit naar publicaties als El ojo crítico, Mr. Brain en M21 Magazine.
De kunstenaar toonde altijd een bijzondere interesse in de culturele uitingen van Latijns-Amerika. Deze nieuwsgierigheid kwam tot uiting in zijn muziek en geschriften , zoals het verhaal waarin hij vertelde dat de Venezolaanse godin María Lionza in een droom aan hem verscheen om hem aan te moedigen Caribische klanken in zijn composities te verwerken. Deze anekdote, die hij in verschillende interviews deelde, illustreert zijn visie op kunst als een brug tussen ogenschijnlijk ver van elkaar gelegen werelden.
Muzikaal traject
In 1979 richtte Coyote de band Los Coyotes op, die begon als een punkabilly- en rock-'n-rollproject. De groep werd een van de meest unieke bands van de Movida Madrileña , hoewel ze altijd haar eigen, onderscheidende identiteit behield. Met nummers als "300 Kilos" en "Esta Noche Me Voy a Bailar" ontwikkelde Los Coyotes zich richting een Latijns-Amerikaans rockgeluid dat de weg vrijmaakte voor andere bands zoals Radio Futura. Hun debuut-LP, "Mujer y Sentimiento" (1985), wordt beschouwd als een sleutelwerk voor het begrijpen van de genrevermenging in Spanje.
Nadat de groep begin jaren negentig uit elkaar ging, begon Víctor Coyote aan een solocarrière waarin hij bleef experimenteren. Albums als 'Lo bueno, dentro' (1995) en 'Las Comarcales' (2020) tonen zijn veelzijdigheid , met invloeden variërend van Braziliaanse muziek tot elektronische muziek. Zijn nummer 'Jaguarundi' werd in 1995 het themalied van de Vuelta a España wielerwedstrijd. Hij werkte ook samen met het Galicische kinderprogramma Xabarín Club, waar hij 'Pode ser vestido de astronauta gafapasta' (Ik zou verkleed kunnen zijn als een astronaut met een bril) zong, een nummer dat een generatie definieerde.
De grafische en audiovisuele erfenis
Het minst bekende aspect van Víctor Coyote's carrière was zijn werk in film en televisie. Hij acteerde in films zoals Pedro Almodóvars 'Tie Me Up! Tie Me Down!' en werkte ook als rekwisietenontwerper voor producties van Álex de la Iglesia. In de afgelopen jaren componeerde hij de muziek en creëerde hij de geanimeerde openingssequenties voor de serie 'Poquita fe', die werd uitgezonden op Movistar Plus+. Zijn werk als documentairemaker leidde ertoe dat hij drie films regisseerde over de Spaans-Portugese grens langs de rivier de Miño.
De kunstenaar onderscheidde zich ook in de wereld van strips en graphic novels. In 2024 publiceerde hij 'El cóndor y la caníbal' (De condor en de kannibaal), een werk in samenwerking met het Thyssen-Bornemisza Museum en Astiberri, waarin hij de koloniale geschiedenis verkende. Hij liet ook een oeuvre na van posters, albumhoezen en muurschilderingen die getuigen van zijn grenzeloze creativiteit. Zijn laatste album, 'El propio' (Zijn eigen), was een compilatie die hij eerder dit jaar presenteerde in de El Sol-zaal in Madrid.
Het nieuws van zijn overlijden heeft een golf van reacties op sociale media teweeggebracht. Bekende persoonlijkheden uit de muziek- en illustratiewereld, zoals Diego A. Manrique en Carlos Azagra, hebben hem eer betoond . Het filmfestival van Cannes, dat hem in mei de Zilveren Chimpansee toekende, heeft zijn verdriet uitgesproken. Ook uitgeverij Astiberri heeft zijn overlijden betreurd. Víctor Coyote laat een leegte achter die moeilijk te vullen zal zijn, maar zijn werk zal voortleven als een getuigenis van een leven gewijd aan kunst in al haar vormen.