Vandaag, 1 april, Fox Day, is 'Metal Resistance', het nieuwe album van de Japanse band BABYMETAL, uitgebracht . Hoewel het soms wat volwassener klinkt dan hun titelloze album 'Babymetal' (2014), weet het je wederom in wanhoop te drijven met zijn briljante mix van extra-fuchsia aardbeien-J-pop en de meest krachtige metal... zelfs nog meer dan op het vorige album.
Als er één ding opvalt bij de eerste beluistering, is het wel dat de makers van SU-METAL, YUIMETAL en MOAMETAL enorm hebben geprofiteerd van die wereldtournee, waar ze de ziel van de metalscene van dichtbij hebben meegemaakt . Ze hebben talloze invloeden van hier en daar gebruikt om bijna alle nummers op 'Metal Resistance' anders te laten klinken, iets wat ook al gebeurde met 'Babymetal', maar nu met een iets – en slechts een klein beetje – volwassener tintje.
In 'Metal Resistance' is de muziek niet meer zo Baby
Wat echt opvalt aan 'Metal Resistance' is de bijna volledige afwezigheid van nummers in de stijl van 'Gimme Choco!!', 'Doki Doki Morning' of 'Line!', want daarin schuilt de grootste verandering op dit nieuwe BABYMETAL-album: de muziek is niet meer zo "babyachtig" , hoewel het nog steeds "metal" uitstraalt en dezelfde vocale kwaliteit heeft die we van SU-METAL gewend zijn.
Wie op zoek is naar die kant van BABYMETAL vol wilde riffs vermengd met elektronische sequenties en melodieën gedrenkt in zure aardbei - hun beste kant - zal volop genieten van 'Awadama Fever', 'GJ!' of 'YAVA!'; voor degenen die die stap voorwaarts waarderen die ze ons op dit nieuwe album bieden, ze zullen blijven genieten van 'Road of Resistance' en 'KARATE', waaraan ze 'Amore' zullen toevoegen - dat bijna een voortzetting lijkt van 'Road of Resistance'- en 'Tales of the Destinies', een van de meest verrassende dwaasheden - en mijn favoriet - van 'Metal Resistance'.