Wie heeft gezien, zoals ik, «De zelfmoordclub"Je kunt niet eens accepteren dat je de laatste van een echt 'rare' regisseursfilm mist. Sono Sion, een man die me trof met dat (nu bijna) mythische tafereel van massale zelfmoord onder de wielen van een trein, heeft me opnieuw verrast, en meer dan zeer aangenaam, met «liefde blootstelling".
Vier uur film op een zaterdagmiddag, met een broodnodige pauze van tien minuten, bleek het meest vloeiende en plezierige, maar ook intense verhaal te zijn dat ik tot nu toe heb gezien. Met een voortreffelijke virtuositeit om te gaan met alle kenmerken die het meest typerend zijn voor de genres die hij doorloopt, bouwt hij een verhaal op waarin de tijd niet te groot is, waar de personages perfect aannemelijk zijn in hun emotionele en rationele reis. Een film waarbij de vier uur niet in dienst staan ​​van een gril, maar in dienst van het verhaal zelf. Twee tieners, een viezerik die verliefd op haar wordt, zij met tegenzin die hem haat. Het probleem is dat er ook religieuze conflicten zijn, een christelijke kerk en een andere die economisch bedrog is, het probleem van het geloof, de waarheid van de zonden, de erfzonde en voortgebrachte trots. De puberale onschuld, de pijn, de groei. Liefde en willekeur, seks en voyeurisme, karate en waanzin, en travestie en liefde voor broers en zussen, wat nu al het enige lijkt te zijn dat echt zou moeten gebeuren.
De beste manier om een ​​realiteit te portretteren, evenals een meest misleidende fictie. Een afschuwelijk "bizar", dat eindigt zoals alleen deze film zou kunnen eindigen, en men wordt emotioneel. Uitstekende prestaties, een niveau van ethische en esthetische professionaliteit meer dan toe te juichen. Een zeer verzorgde foto, veel hommages aan de klassieke Japanse cinema (bijvoorbeeld samurai-cinema) en een voortreffelijke muzikaliteit.
En dat niet alleen, maar een constant bombardement van klassieke citaten opgelost in de vorm van een visuele metafoor, en een afschuwelijke kritiek op vooraf vastgestelde vormen die, vanuit het oogpunt van de auteur, zouden moeten veranderen.
Ik denk echt dat, van alles wat ik dit jaar van BAFICI heb gezien (en het is niet veel, helaas) dit de beste is. Meer dan aanbevolen. Hier, de aanhanger.